Over mij

Kijkend naar het leven als een puzzel van duizend stukjes, werd de vraag voor mij belangrijk welke stukjes ik ‘in het midden’ zie liggen. Anders gezegd; wat is kernachtig voor me en waar wil ik mijn puzzelstukjes ‘bij aanschuiven’?

Die vraag werd spannender en belangrijker naarmate ik scherper ging zien dat ik keuze’s maakte die achteraf niet echt bij me bleken te passen. En daarom ook niet geweldig werkten, zelfs ondermijnend konden zijn. Hoe verleidelijk het is om mezelf als een constant verbeterproject te zien en me uit te putten in sleutelen aan mezelf, meer en beter presteren.

Mijn nachtelijke dromen gingen soms over een dubbel-leven; ik was daarin vaak een monnik, maar kon zomaar schakelen naar zakenman, goed gekleed en zelfs rijdend in een sjieke auto.

Ik ging zien dat die dromen iets te maken hadden met een oud Soefi gezegde: ‘In’ deze wereld zijn, maar niet ‘ervan’.
Ik zag het accent op het nastreven van materialistische doelen om me heen… de noodzaak van afleiding als het ‘even pauze’ is in al dat streven en afhouden… de hoge lat, de zelfkritiek… de ver doorgevoerde individualiteit, niet alleen bij mezelf, maar overal waar ik keek…

Ik voelde steeds meer een verlangen om onderdeel van een schepping te zijn, eerder dan onderdeel van een economie. Maar ook: de noodzaak en de wens dat die twee elkaar niet uitsluiten.
Ik wil dus weten waar ze elkaar overlappen, wat dat betekent voor hoe en wat ik bijdraag in de wereld.

Dat was zoeken. Soms ook vastlopen. Eind 2005 vind ik de Ridhwanschool van A.H. Almaas. (‘Diamond Approach’). Kennelijk-niet-de-enige-zijn als het om bovenstaande ervaringen gaat, ademt ruimer dan daarvoor. Ik ben onder de indruk van de kennis en integriteit die ik aantref.

Ik wil niet meer weg daar en hoop soms dat de school een ashram (leefgemeenschap) start. Maar ik weet waarom dat niet gebeurt: we willen in de wereld zijn, maar niet ervan. We zijn ons eigen klooster.
En natuurlijk heb ik ook verbondenheid nodig, oefenen, gevoed worden. Wie niet?

footer3